Η ΝΔ μετατράπηκε σε κεντροαριστερή, σε Σημιτικό ΠΑΣΟΚ με άλλη ταμπέλα. Το ΠΑΣΟΚ ψηφίζει το 50% των νομοσχεδίων της, χωρίς πραγματική αντίθεση. Στην πράξη, η συγκυβέρνηση υπάρχει ήδη — δεν χρειάζεται καν επίσημη συμφωνία.
Η παρακολούθηση του Ανδρουλάκη αφήνει σαφείς υπονοούμενα. Ένας αρχηγός που παρακολουθήθηκε δεν συγκρούεται εύκολα. Η σιωπή του εκεί που θα έπρεπε να πιέσει δείχνει ότι κάποια πράγματα τον κρατάνε δεμένο και ότι η πολιτική του ελευθερία έχει όρια.
Το 2012 το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ συγκυβέρνησαν στο όνομα της «σταθερότητας». Σήμερα, τα ίδια μοτίβα επαναλαμβάνονται: μέσα από ψηφοφορίες και πολιτική συμπόρευση, η κυβέρνηση λειτουργεί ήδη σαν ενιαίο σύστημα.
Απέναντι σ’ αυτό το σύστημα μένει μόνο ο Βελόπουλος — συντηρητικός, ανερχόμενος, αντισυστημικός. Και το σύστημα τον πολεμάει ανοιχτά, για να διασφαλίσει ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι προβλέψιμη, συστημική και ενιαία, χωρίς χώρο για απρόβλεπτες παρεμβάσεις.
Συμπέρασμα για τον Ανδρουλάκη: Ο ίδιος δεν είναι παρά η πολιτική ασφάλεια του συστήματος. Η σιωπή του, η αποδοχή της παρακολούθησης και η πλήρης σύμπνοια με τη ΝΔ δείχνουν ότι δεν μπορεί — ή δεν θέλει — να συγκρουστεί. Στην πράξη, ο ρόλος του δεν είναι να ηγηθεί, αλλά να διασφαλίσει ότι το σύστημα μένει ενιαίο και προβλέψιμο. Ο Ανδρουλάκης δεν είναι αντίπαλος της ΝΔ· είναι η πολιτική συνέχεια του ΠΑΣΟΚ ως δεκανίκι του κεντροαριστερού συστήματος, απέναντι σε οποιαδήποτε πραγματική πρόκληση όπως αυτή που φέρνει ο Βελόπουλος
